DIALOGI
Na stoliku
Przede mną godzina
– Zamyślona
Kiwa nogami,
Cisza wkoło
I nie wesoło
Kiedy mrok
I noc za oknami
Na stoliku
Paruje kawa
– To, kolejna,
Nie wiem już która,
Myśli moich
Ze mną spotkanie
– Cichy dialog
Gdy nocy chmura
Nowy wieczór
– W kątkach się czają
Sny wciąż jeszcze
Nie przywołane
– Nieposłuszne,
Czasami duszne,
Pełne obaw
O jutro nieznane
Z NOTATNIKA MYSZY – MYSZ W MAJU
Mysz majową zdumiona porą,
Wszystko kwitnie jak oszalałe,
Sama nie wie skąd kwiaty się biorą
Kiedy przez nią nie były posiane
Mysz przed norką przeciąga się zwolna
I na słonko wystawia wdzięki,
Ta majówka – niech będzie swawolną,
Ważny oddech – po zimie niewielki
Mysz przed norką tęskni do kreta
– Gdzieś zapodział się mysi kawaler,
Nic dziwnego to przecież poeta
Zakręcony jak zwykle majem
Jednak idzie – mysz słyszy kroki
– Czy to dla niej tych kwiatów wiązanka?
Kret mój miły, choć nie wysoki
– Największego w nim widzę kochanka
NAD POTOCZKIEM
Nad potoczkiem
Nie ma już kaczek,
Brak jest wody
W potoczku – od wczoraj,
Za kaczkami
I wodą płacze
Pochylona nad brzegiem
Brzoza
Płaczą bielą
Kwitnące drzewa,
Zamiast śpiewu
Nad brzegiem krakanie,
Brak jest wody,
Gdy chmurne niebo
– Tylko chmurne,
bo nie rozpłakane
Nad potoczkiem
Dni korowodem
– Czasem przemkną
Nad brzegiem
Dziki,
Nowa moda,
Nowe poznanie,
Gdy wokoło
Natury wybryki
Nad potoczkiem
Poranny spacer
– Wszystkie pieski
Wędrują na smyczy
– Ciąży pieskom
Smyczą związanie,
Lecz niestety
Przecież
– Te, dziki
POWRÓT MAJA
Maj pełen słońca
Wokół stanął,
Zakwitł kasztanów
Kandelabrem,
Zapachniał nieprzytomnie
Bzami,
Z dnia na dzień
Maj zaistniał nagle
Jakże nam teraz
Dni pamiętać,
Gdy w każdym
Tyle się wydarza,
Gdy każdy tworzy
Swoje święto
Z uśmiechem
Rozjaśnioną twarzą
Za oknem wieczór
Rozgwieżdżony
– Wabi nas i przyzywa
Majem,
Spacer wśród traw
Przez drzew zasłony,
Wśród bzów, kasztanów
Wiosny skrajem
Maj pełen czaru
Wokół stanął,
Był tu – pamiętam,
Był przed rokiem
W kasztanach , bzach
Wieczorach ciepłych
– Znowu czaruje
Swym urokiem
MANDALA
Przedwieczór – szarość za oknami,
Cichutko w radiu brzmi muzyka
– Spotkanie siebie,
Marsz z myślami
– Każda pojawia się
I znika
Seria obrazów,
Mgliste cienie,
Migawki z dnia
I rozrachunek
– Czasem surowe
Chwil oceny
– Jacy byliśmy
I będziemy
– Troska
I uśmiech,
Żart,
Frasunek
Ot, taka sobie przekładanka,
Gdy bieli tyle
Co i czerni
– Mandala losu,
Jakiś sposób
Abyśmy sobie
Byli wierni
Cóż tam przed nami,
Co za nami
– Może istotna
Jesteś chwilo
Aby spoglądać,
By zobaczyć,
Zamiast żałować,
Że zaznaczyć
Swojego jestem
– Chwili gestem,
Jednak się chyba
Nie zdążyło
Z NOTATNIKA MYSZY – WIOSENNE PRACE
Cóż ma robić mysz na wiosnę
– Tylko siedzieć, tylko wzdychać,
Patrzeć jak w krąg kwiaty rosną?
– Taka ma być rola mysia?
Siedzi mysz zauroczona,
Ale coś tam wewnątrz pika,
Chyba trzeba na zagonek
Iść z grabiami i motyką
Trzeba zacząć już – od razu,
Myśleć o swych przyszłych plonach,
Muszę zagiąć mysi pazur,
Pracę ująć w swe ramiona
Kret się zjawił w ogrodniczkach
– Myszko czemu siedzisz sobie,
Zobacz trzeba zasiać wszystko,
Przecież tego sam nie zrobię
TUŻ OBOK WIOSNA
Tuż obok wiosna
– Strumyczki zieleni
Łączą się,
Rosną,
Jak powódź zielona
Topią w swej krasie
Dni nieujarzmione
I dość bezwstydnie
Tulą je w ramionach
Dni przemykają
Pod nieba błękitem
– Na zmianę chłody
I ciepła dotknięcia,
Powoli kwiecień
Wędruje zachwytem
Kwitnącą bielą
Parkową alejką
A my
Gdzieś w ciszy
Siedząc na ławeczce
Łowimy wzrokiem
Znane nam obrazy
– Tak jak co roku
Wzór zapamiętany,
Wciąż powtarzany
– Już tak wiele razy
Tuż obok wiosna
– Powietrza punkciki
Wirują w słońcu
Jak złota drobinki,
Chwila zaklęta
– Swą ciszą powabna,
Czas dróżki zgubił
I myśli zamilkły
KWIETNIOWO I BŁĘKITNIE
Kwietniowo
I błękitnie
– Pod pełnym słońca
Niebem
Toczy się zwolna życie,
Lecz dokąd?
– Wciąż nie wiem
Dni nasze
– Wyznaczone
Przez to
Co nad nami,
Pod nieba aksamitem
Spełnionym
Gwiazdami
Obrazki
Nierealne,
Czy snów mglista mara,
Gdy świat nasz
– Tuż za szybą,
Zaistnieć się stara,
Gdy noce
Pełne skrzypnięć
I szmerów frasunku,
Ot, drzemią sobie
Z wolna,
Troszkę,
Po cichutku
Kwietniowo
I błękitnie,
Gdy niebo w błękicie
– Z westchnieniem
– Niech już sobie
Toczy się
To życie
PRZEŁOM MARCA
Przełom marca
Pod pełnią Księżyca
– Lekka mgiełka,
Oczekiwanie
– Pierwszy kwietnia
Za progiem
Zachwyca,
Serią żartów
Porywa
W nieznane
Seria żartów
Jeszcze w zamyśle
– Tym największym
Jest życie nasze,
Niby skrzętne,
Niby odświętne
I na święta
Już posprzątane,
Ale dla nas
– Czyżby dla żartu,
Jutro nasze
Wciąż jeszcze
Nieznane
Jutro kwietnia
I jutro nasze,
A nad nami
Pełnia Księżyca
– Jak dla żartu
Potrzeba fartu
Aby uśmiech
Wyłowić znów
Z życia
KSZTAŁTY ŚWIATA
Troszeczkę czasu upłynęło
– Czas odmierzany kalendarzem,
W pamięci pozostały słowa,
Obrazy,
Czyny,
Cząstki marzeń
W pamięci
– Jakże pamięć złudna
Gdy wszystko musi zapamiętać,
Czasem ukrywa
To co trudne
Jakby pragnęła
Być od święta,
Jakby tworzyła
Snów zasłonę
Za którą widać tylko kształty
Dość niewyraźne
I zamglone
– Takie tam sobie
Wspomnień żarty
Troszeczkę czasu upłynęło
– Troszeczkę zamienione w lata,
Coś już się kończy,
Choć zaczęło tak jakby wczoraj
– Jakże świeżo,
Wierzymy,
Mamy prawie pewność
– A może to iluzja świata