ANIOŁ POŻEGNAŃ
Przysiadł Anioł
– Motyl błękitny,
Na krawędzi
Twojego czasu,
Jak paciorki
Przesuwa chwilki
– Te, w pamięci
Już zapisane,
Melodyjką
Zapamiętane
Zanim dźwięki
I tony
Zamilkły
Nowa ścieżka
Nad urny wzorem
– Szlak przed Tobą
Jeszcze nieznany,
W pełnym słońcu,
Wśród zgromadzonych
I modlitwy
Na pożegnanie
Przysiadł Anioł
– Motyl błękitny,
Podparł czoło
Anielską dłonią
I ogląda
Kolejne obrazy
Twej historii
– Ocenia je z Tobą
KSIĘŻYCOWA NOSTALGIA
Księżyc zawisł
Lampionem
Nad drzew czubkami,
Wśród dachów
– Świeci dziś
Złotym spokojem
Podając w szklance
Nastrój
Księżyc
– Trochę zdziwiony,
Skinął leciutkim gestem
– Pyta
– Czemuś zmartwiony,
Przecież jak zwykle
Jestem
– Wciąż jestem
Taki jak byłem
– Cóż mam mu odpowiedzieć,
Że trochę mnie ubyło
Jak Ciebie po pełni,
Po prostu
Mój złocisty,
Zasnęła
Jedna miłość
– Pamiętasz,
Jedna miłość,
Której byliśmy
Wierni
Godzina
Ta wieczorna
Jak dobrze,
Że znów jesteś,
Wabisz mnie
I tak jak zwykle
Koisz
Moje
Serce
PAMIĘTAJ
Już nie bój się
Kochanie
– To tylko czasu cienie,
Sny życia,
Zasypianie
– W nich pamięć
I cierpienie
Spójrz
Ból się schował
W kątku
– Szeptane
Ciche słowa,
Już motyl Twój
Nadpłynął,
Uchyla się
Zasłona
Tam światło wieczne
Świeci,
Tam nasi wszyscy
Bliscy
– Z motylem trzeba
Wzlecieć
Gdzieś w górę,
Ponad zmysły
Zebrani,
Zadumani
Idziemy
– Wspólna ścieżka,
Uśmiechnij się
– Uśmiechem
W pamięci
Zamieszkaj
ZAGLĄDAMY W GŁĄB SIEBIE
Zaglądamy w głąb siebie
Ukradkiem,
Gdy każde słowo NIE
Nie zawsze znaczy NIE
A TAK
Nie znaczy TAK,
Wydaje się,
Łudzi nas
Cień szczerości
– Czy wobec siebie?
Czy może świata,
Którego
Nie możemy poznać
– Mamy tę pewność,
Że pojęcia
I słowa
Mają ulotną szatę
A czas
Nadal skrywa
Swą tajemnicę
Trwania
Jesteśmy zanurzeni
W przestrzeni zdarzeń
– Jedno poprzedza drugie
Tak jakby były
Częścią planu
Większego
Niż świadomość
Jego istnienia
Szukamy melodii
– Tej która
Wycisza myśli,
Tej która
Napełnia spokojem,
Tej która
Jest tęsknotą,
Jest obietnicą
Kolejnego
Pierwszego spojrzenia
Na to co NAS będzie otaczać
– Szukamy
Swego siebie
A może jedności
Ze wszystkim
I wszystkimi cząstkami
Naszej wydumanej
Obecności
SIERPNIOWE SŁOŃCE
Pod powiekami
Słońce
– Sierpniowe zasłuchanie
W ten blask,
W ten żar złocisty
– Wypala wszystkie
Myśli
– Nieważne
To co ważne,
Gdy czai się,
Poraża
Za progiem
Naszych wrażeń
Cień perspektywy
Zgliszczy
Czas spłonie
Wraz ze snami,
Odbiegną gdzieś
Znaczenia
– Codzienna krzątanina
Kolejnych wyborów,
Jest trwanie
– Tak nietrwałe,
I słońce
Oszalałe
– Na szalce wagi
Wieczność,
Gdy my
Po drugiej stronie
Jesteśmy okruszyną
Niewartą uwagi
Pod powiekami
Słońce
Złociste sierpniowo
– My trwamy
Zawieszeni
Pomiędzy oddechem
– Odwaga
Z cieniem smutku,
Gdy czas
Po cichutku
Zatrzymał się,
By dróżką słoneczną
Prowadzić
ISKIERKI ODDECHU
W powietrzu
Małe iskierki
– Wirują
W każdym oddechu,
My zaplątani
W ciszy
Gubimy chęć
Do śmiechu
Trwa chwila
Małych zmyśleń
Nad trwaniem
– Bólem trwania,
Nad naszych bliskich
Cierpieniem,
Nad nocy długich
Niespaniem
Muzyka
Sama się staje
– Odwieczna jak
Szlaki gwiezdne,
Noc gwiezdna,
Gwiezdne czuwanie
– W dal
Nieprzerwanie biegnie
W powietrzu
Małe iskierki
– Jak duszki
Naszego czasu,
Jesteśmy
– Mamy wrażenie,
Oddani
Na pastwę
Światu
SIERPNIOWY MOTYL
Ten motyl
Barwą zabłysnął
– Sierpniowa tęcza motyla,
Świat wkoło
Nagle przystanął,
Gdy w dzień
Zamieniła się chwila
Ten motyl
Dźwiękami wabi,
Harmonia – tęsknota dźwięków,
Świat zasłuchany
Zastygł
Tuż na granicy lęków
Tan motyl
– Tak delikatny,
Nadpłynął
Nocą sierpniową
– Srebrzysty pełnią Księżyca
– Motyl to,
Czy też słowo?
CO ZNACZY – JESTEM?
Pod gałązką świerkową,
Pod niebem
Chmur niesfornych
Pachnących deszczem,
Obracamy
W swych wargach
Słowo
– Obraz myśli,
Co znaczy
Jestem?
Zagubieni
W dialogach mędrców,
Gdzieś na tropach
Naszego świata,
Wśród obrazów
Barwnych,
Rozległych
Gwiezdnych szlaków,
Gwiezdnej przestrzeni
– Ścieżek światła
Mierzonych czasem,
Zastygamy
Wielkością
Zdumieni
Pośród
Pojęć
Odłamów wiary
– Ich zakazów,
Nakazów,
Kanonów,
Definicji
I pytań,
Błądzimy
– Zgubiliśmy dróżkę
Do domu
Do tej naszej
Wewnętrznej wiary,
Że istnieje
Coś poza czasem,
Coś co trwa
Poza naszym istnieniem
– Tak ulotnym,
Jak świat wkoło
Starym
My jesteśmy
Cząstką całości
– Wszyscy razem
Tworzymy tę całość,
Jej warianty
I możliwości
– To co będzie,
Co jest,
Co istniało
Z NOTATNIKA MYSZY – PUCH MARNY
Mysz jest dzisiaj zagubiona,
Tyle spraw i wrażeń tyle,
Trzeba ściskać je w ramionach,
By nie zdeptać w drogi pyle
Każda sprawa ma swą wagę,
Każda inne ma znaczenie,
Szepcze myszka – czy dam radę?
Nie pomylę się w ocenie?
Czerwiec skończył się tak nagle
I rozprażył wszystko słońcem,
Nie wiem gdzie swe łapki włożyć
Aby zdążyć przed dni końcem
Wszystko podlać i utulić,
Wszystkie zbiory, wszystkie kwiaty
Kupić, zdążyć, pozałatwiać,
Nie narazić się na straty
Mysz jest dzisiaj zagubiona
Prośby Kreta nie dotarły
Szepcze wewnątrz – sama sobie
Myszko , myszko puchu marny
DESZCZ LIŚCI
Dni tak szybko
Wokół płyną,
Brak nam chwilki
– Tej dla siebie,
Czas się skurczył,
Prawie zginął,
Pozostawił dziurkę
W niebie
Ledwie plamka
Gdzieś w błękicie,
Mała plamka
Koło chmury,
Rozpędzone
Nasze życie,
Patrzą na nie ptaki
Z góry
Życie nasze
Z perspektywy
Pewnie nie wygląda
Strasznie
– Jakże ja zazdroszczę
Ptakom
Ptasiej perspektywy
Właśnie
Widać wtedy
Z tej oddali
Żeś jest listkiem
– Zwykłym przecież,
Wiatr kołysze nas
I pieści
A gdy zerwie
W dal gdzieś
Niesie
Właśnie wtedy
Wszystko zwalnia,
Wszystko
Jakoś się układa
W ciąg obrazów
Wyobraźni
– Nawet wtedy
Gdy liść
Spada