KSIĘŻYCOWA NOSTALGIA

Księżyc zawisł

Lampionem

Nad drzew czubkami,

Wśród dachów

– Świeci dziś

Złotym spokojem

Podając w szklance

Nastrój

Księżyc

– Trochę zdziwiony,

Skinął leciutkim gestem

– Pyta

– Czemuś zmartwiony,

Przecież jak zwykle

Jestem

– Wciąż jestem

Taki jak byłem

– Cóż mam mu odpowiedzieć,

Że trochę mnie ubyło

Jak Ciebie po pełni,

Po prostu

Mój złocisty,

Zasnęła

Jedna miłość

– Pamiętasz,

Jedna miłość,

Której byliśmy

Wierni

Godzina

Ta wieczorna

Jak dobrze,

Że znów jesteś,

Wabisz mnie

I tak jak zwykle

Koisz

Moje

Serce